De eerste rondjes

17.38u: broer mist de afslag
‘Loes, welke afslag moeten we hebben?’ ‘Ehhm… Afslag Watergraafsmeer.’ ‘Oh, dan heb ik nu de verkeerde’. ‘LEE! Over 7 minuten moet ik er zijn!’ Zucht, broers. De zenuwen zijn toch wel hoog. Goed merkbaar tijdens dit soort kleine momenten. Snel terug de snelweg op en de goede afslag nemen. Al lijkt het alsof mijn broer niet echt haast heeft, zijn wedstrijd start om 20:00u…

18.39u: pakken aan en gaan
Scheenbeschermers aan, snijvast pak er overheen. En dan dat strakke wedstrijdpak met kapje. Het is niet ideaal, maar een tijdelijke oplossing. We mogen in ieder geval starten. De laagjes over elkaar maken het warm, het knelt een beetje. Een keer of twee zuchten en dan de focus op de wedstrijd. De rest van het team kan dit soort negatieve energie niet gebruiken. We lopen naar het ijs en rijden samen onze inrijrondjes. Het voelt vertrouwd. De trein loopt best lekker, al zeg ik het zelf.

19.00u: het startschot
Het startschot luidt en we rijden weg. Klappende schaatsen, handen in de lucht, hier en daar een beuk en ijzers tegen elkaar aan. Het klinkt als 82 hongerige wolven die acht maanden in een kenneltje hebben gezeten. De goede posities worden opgezocht en het tempo wordt opgevoerd. We zoeken elkaar op, vinden elkaar en raken elkaar weer kwijt. Groepjes rijden weg en groepjes worden teruggehaald. Het peloton op een lint, maar zolang ik nog drie mintgroene helmpjes kan vinden, ben ik blij.

19:18u: het lichtje gaat uit
Één mintgroen helmpje mist de aansluiting en verlaat de koers. Hoewel de trainingen de afgelopen week prima gingen, liep het vandaag even niet bij Michelle. Koppie op en door, snel wat warms aan en dan de andere meiden aanmoedigen. Net als Tjilde en Eline zit ik nog veilig in het peloton. Een grote groep van negen favorieten is bijna rond.

19:47u: de laatste rondjes
Nog steeds drie mintgroene helmpjes veilig in het peloton. Soms goed vooraan, maar soms net te ver van achter. ‘Wakker worden!’, Johan doet wat hij kan vanaf de zijlijn. Eline wordt onderuit getikt en valt op het ijs. Ze staat op, maar de benen willen niet meer. ‘Rijdt hem uit voor jezelf!’, luidt de tip van Johan. Ze rijdt eenzaam door en finisht de wedstrijd. Prima begin, er komen nog genoeg echte finales. Tjilde en ik proberen ons staande te houden in het geweld van de finale. De bel luidt. Voor het mooie zitten we net te ver van achter, enigszins wat ingesloten. Tjilde finisht als 34e, ik als 37e en Eline als 51e. Opluchting overheerst, de kop is eraf! Al met al geeft deze eerste marathon wel vertrouwen. Op naar Leeuwarden, eens kijken hoe we het ervan afbrengen op snel ijs!

 

img_0215Foto via Instaschaats 

Sorry, comments are closed for this post.